Katika mji mkubwa aliishi bwana mmoja tajiri sana. Sifa za utajiri wake zilienea upesi. Mwizi mmoja mjanja alisikia habari hizo na akaazimia kupata sehemu yake.
Alifanikiwa kujificha kwenye kona yenye giza ya chumba cha yule bwana wakati bwana huyo akihesabu mifuko yake ya pesa. Mara tu yule bwana mzee alipotoka chumbani kuchukua kitu fulani, mwizi akanyakua mifuko miwili na kutoroka.
Mwenye mali alishangaa aliporudi dakika chache baadaye na kukuta mifuko miwili imepungua. Hakuweza kupata dalili yoyote ya mwizi.
Hata hivyo, asubuhi iliyofuata, alikutana kwa bahati na mnyang'anyi huyo nje kidogo ya nyumba. Mtu huyo mdanganyifu alionekana amechanganyikiwa sana hivi kwamba tajiri alishuku mara moja kuwa ndiye mwizi. Hata hivyo, hakuweza kuthibitisha, kwa hiyo akapeleka kesi mbele ya hakimu.
Mwizi aliingiwa na hofu kubwa aliposikia hayo. Akamtafuta mtu mmoja kijijini na kumwomba ushauri. Mtu huyo mwenye busara akakubali kumsaidia ikiwa angeahidi kumlipa nusu ya pesa atakapoachiliwa. Mnyang'anyi akakubali mara moja kufanya hivyo.
Kisha yule mzee akamshauri aende nyumbani avae matambara. Avuruge nywele na ndevu zake na ajifanye kama mwendawazimu. Mtu yeyote akimuuliza swali, ajibu “Mooo.”
Mwizi akafanya hivyo. Kwa kila swali aliloulizwa na hakimu alisema, “Mooo, mooo.” Mwishowe hakimu akakasirika na kuifuta kesi. Mwizi akaenda nyumbani akiwa na furaha kubwa.
Siku iliyofuata, yule mtu mwenye busara akaja kwake kuchukua nusu yake ya pesa zilizoibwa. Lakini hakuweza kupata jibu lolote kutoka kwa mwizi isipokuwa “Mooo,” na mwishowe, akiwa amekata tamaa, ikabidi aende nyumbani bila hata senti moja. Mnyang'anyi huyo asiye na shukrani akabaki na kila kitu. Yule mtu mwenye busara alijuta sana kwa kumwokoa mwizi kutoka kwenye adhabu aliyostahili, lakini sasa ilikuwa imechelewa.