Kweku Anansi na Kweku Tsin, mwanawe, wote walikuwa wakulima werevu sana. Kwa kawaida, walifanikiwa kupata mavuno mazuri kutoka kila shamba lao. Hata hivyo, mwaka mmoja walikuwa na bahati mbaya sana. Walikuwa wamepanda mbegu zao kama kawaida, lakini mvua haikunyesha kwa zaidi ya mwezi mmoja baadaye, na ilionekana kana kwamba mbegu zisingeweza kuota.
Kweku Tsin alikuwa akitembea kwa huzuni mashambani mwake siku moja, akiitazama ardhi tupu, kavu na kujiuliza yeye na familia yake wangekula nini kama wasingepata mavuno yoyote. Kwa mshangao wake, akamwona kibete mdogo kabisa ameketi kando ya njia. Yule mwenye kibyongo mdogo akauliza sababu ya huzuni yake, na Kweku Tsin akamweleza. Kibete akaahidi kumsaidia kwa kuleta mvua shambani. Akamwambia Kweku alete vijiti viwili vidogo na amgonge polepole kwenye kibyongo huku akiimba:
“Ee maji, pandeni juu, Ee maji, pandeni juu,
Na mvua inyeshe, na mvua inyeshe.”
Kwa furaha kubwa ya Kweku, mvua ikaanza kunyesha mara moja na ikaendelea hadi ardhi ikalowa kabisa. Katika siku zilizofuata, mbegu zikaota, na mazao yakaanza kuonyesha matumaini mazuri.
Punde Anansi akasikia jinsi mazao ya Kweku yalivyokuwa yakikua vizuri, ilhali yake bado yalikuwa matupu na magumu. Akaenda moja kwa moja kwa mwanawe na kudai kujua sababu. Kweku Tsin, akiwa mtu mwaminifu, mara moja akamweleza kilichotokea.
Anansi akaamua upesi kumwagiliwa shamba lake kwa njia hiyohiyo na kwa hiyo akaanza safari kuelekea huko. Alipokuwa akienda, akakata vijiti viwili vikubwa, imara, akiwaza, “Mwanangu alimfanyisha kibete kazi kwa vijiti vidogo. Mimi nitamfanya afanye mara mbili zaidi kwa vijiti vyangu vikubwa.” Hata hivyo, akavificha vijiti vikubwa kwa uangalifu alipomwona kibete akija kuelekea kwake. Kama awali, yule mwenye kibyongo akauliza tatizo lilikuwa nini, na Anansi akamweleza. “Chukua vijiti viwili vidogo unigonge polepole kwenye kibyongo,” akasema kibete. “Nitakuletea mvua.”
Lakini Anansi akachukua vijiti vyake vikubwa na akapiga kwa nguvu mno hivi kwamba akavivunja.
Kibete akaanguka na kufa. Mtu yule mroho sasa aliogopa kabisa, kwa kuwa alijua kwamba kibete alikuwa mchekeshaji wa Mfalme wa nchi, na kipenzi chake mkubwa sana. Akajiuliza angewezaje kumtwika mtu mwingine lawama. Akauokota mwili wa kibete na kuubeba hadi kwenye mti wa mkola. Pale akauweka juu ya mojawapo ya matawi ya juu kabisa na akaketi chini ya mti kutazama.
Baada ya muda, Kweku Tsin akaja kuona kama baba yake amefanikiwa kupata mvua kwa mazao yake. “Hukumwona kibete, baba?” akauliza, alipomwona mzee ameketi peke yake. “Ah, ndiyo!” akajibu Anansi; “lakini amepanda mti huu kuchuma kola. Sasa ninamsubiri.” “Nitapanda juu nimlete,” akasema kijana, na mara moja akaanza kupanda. Mara tu kichwa chake kilipougusa mwili, bila shaka, mwili ukaanguka ardhini. “Ole! Umefanya nini, wewe mwovu?” akalia baba yake. “Umemuua mchekeshaji wa Mfalme!” “Hiyo ni sawa,” akajibu mwana kwa utulivu (aliyeona kwamba hii ni mojawapo ya hila za Anansi). “Mfalme amemkasirikia sana, na ameahidi mfuko wa pesa kwa yeyote ambaye angemuua. Sasa nitakwenda kuchukua zawadi.” “Hapana! Hapana!
Hapana!” akapiga kelele Anansi. “Zawadi ni yangu. Nilimuua kwa vijiti viwili vikubwa. Mimi nitampeleka kwa Mfalme.” “Vizuri sana!” lilikuwa jibu la mwana. “Kwa kuwa wewe ndiye uliyemuua, unaweza kumpeleka.”
Anansi akaondoka, akiwa amefurahi sana kwa matarajio ya kupata zawadi. Akafika barazani kwa Mfalme, akakuta tu Mfalme amekasirika sana kwa kifo cha kipenzi chake. Mwili wa mchekeshaji ukafungiwa ndani ya sanduku kubwa, na Anansi akahukumiwa, kama adhabu, kulibeba kichwani milele. Mfalme akaliroga sanduku ili lisiweze kamwe kuwekwa chini ardhini. Njia pekee ambayo Anansi angeweza kuliondoa ilikuwa kumpata mtu mwingine aliweke kichwani mwake. Bila shaka, hakuna aliyekuwa tayari kufanya hivyo.
Mwishowe, siku moja, Anansi alipokuwa karibu kuchoka kabisa na mzigo wake mzito, akakutana na Sisimizi. “Utanishikia sanduku hili wakati nikienda sokoni kununua vitu fulani ninavyovihitaji sana?” Anansi akamwambia Bwana Sisimizi. “Ninazijua hila zako, Anansi,” akajibu Sisimizi. “Unataka kuliondoa.” “Ah, hapana kabisa, Bwana Sisimizi,” akalalamika Anansi. “Kweli, nitarudi kulichukua, naahidi.”
Bwana Sisimizi, aliyekuwa mtu mwaminifu na daima alitimiza
ahadi zake mwenyewe, akamwamini. Akalichukua sanduku kichwani, na Anansi akaondoka haraka. Bila shaka, mjanja yule hakuwa na nia hata kidogo ya kutimiza neno lake. Bwana Sisimizi akasubiri kurudi kwake bure na akalazimika kutangatanga maisha yake yote yaliyobaki na sanduku kichwani. Hiyo ndiyo sababu mara nyingi tunaona sisimizi wakibeba mafurushi makubwa wanapoharakisha njiani.