Kindi na Buibui

Kindi mmoja mchapakazi, baada ya taabu nyingi, alifanikiwa kulima shamba zuri sana. Kwa kuwa alikuwa hodari wa kupanda miti, hakujisumbua kutengeneza njia ya kuingia shambani mwake. Alikuwa akilifikia kupitia miti.

Siku moja, mavuno yake yalipokaribia kukomaa, ilitokea kwamba Buibui alitoka kuwinda katika mtaa ule. Katika safari zake, akafika kwenye shamba la Kindi. Akifurahishwa mno na sura ya mashamba, akatafuta njia ya kuyafikia. Hakuipata, akarudi nyumbani na kuieleza familia yake habari yote. Siku iliyofuata kabisa wote wakaenda mahali pale pazuri, na mara moja wakaanza kazi ya kutengeneza njia. Ilipokamilika, Buibui, aliyekuwa mjanja sana, akatupa vipande vya vyungu vya udongo kando ya njia. Alifanya hivyo ili ionekane kwamba watoto wake walividondosha walipokuwa wakifanya kazi ya kuandaa shamba.

Kisha yeye na familia yake wakaanza kukata na kubeba mahindi yaliyokuwa yamekomaa. Kindi akagundua kwamba mashamba yake yanaibiwa, lakini mwanzoni hakuweza kumpata mwizi. Akaazimia kulinda. Kweli, punde Buibui akarudi tena kuiba mavuno zaidi. Kindi akataka kujua alikuwa na haki gani juu ya mashamba haya. Buibui mara moja akamuuliza swali lilelile. “Haya ni mashamba yangu,” akasema Kindi. “Ah, hapana! Ni yangu,” akajibu Buibui. “Niliyachimba, nikayapanda mbegu na kuyapandia,” akasema Kindi maskini. “Basi njia yako ya kuyafikia iko wapi?” akasema Buibui mjanja. “Sihitaji njia. Mimi huja kupitia miti,” lilikuwa jibu la Kindi. Bila shaka, Buibui akalidharau jibu hilo kwa kicheko, na akaendelea kulitumia shamba kama lake.

Kindi akakimbilia sheria, lakini mahakama iliamua kwamba hakuna mtu aliyewahi kuwa na shamba bila njia ya kulifikia, kwa hiyo mashamba lazima yawe ya Buibui.

Kwa furaha kubwa Buibui na familia yake wakajiandaa kukata mavuno yote yaliyobaki. Yalipokatwa wakayafunga katika mafurushi makubwa na kuanza safari kuelekea soko la karibu kuyauza. Walipokuwa karibu nusu ya njia, dhoruba kali ikatokea. Wakalazimika 

Kuweka mizigo yao chini kando ya njia na kukimbia kutafuta hifadhi. Dhoruba ilipopita, wakarudi kuchukua mizigo yao.

Walipokaribia mahali pale, wakamkuta kunguru mkubwa mweusi, mabawa yake mapana yakiwa yametandazwa kuyalinda mafurushi yasilowe. Buibui akamwendea na kumshukuru kwa adabu nyingi kwa wema wake wa kuitunza mali yao. “Mali yenu!” akajibu Baba Kunguru. “Nani amewahi kusikia mtu akiacha mafurushi ya mahindi kando ya njia? Upuuzi! Mizigo hii ni yangu.” Akisema hayo, akaichukua akaenda nayo, akimwacha Buibui na watoto wake warudi nyumbani kwa huzuni na mikono mitupu. Tabia yao ya wizi iliwaletea faida ndogo.