Hapo zamani kulikuja njaa ya kutisha mno nchini hivi kwamba punje ya mahindi ilikuwa na thamani kubwa kuliko uzito wake katika dhahabu. Buibui mwenye njaa alikuwa akitangatanga msituni akitafuta chakula. Kwa furaha yake kubwa, akakuta swala aliyekufa.
Akijua kwamba asingeruhusiwa kufika nyumbani salama naye, akamfunga kwa uangalifu mkubwa ndani ya mkeka mrefu na kumfunga imara.
Akimweka kichwani, akaanza safari ya kurudi nyumbani. Alipokuwa akienda, alilia kwa uchungu, akimwambia kila mtu kwamba huu ni mwili wa babu yake aliyekufa. Kila aliyekutana naye alimpa pole kwa moyo wote.
Njiani, akakutana na mbwa mwitu na chui. Wanyama hawa wawili wenye busara walishuku kwamba hii ilikuwa mojawapo ya hila za Buibui. Walijua kwamba hakuwa mtu wa kuaminika. Wakitembea umbali kidogo, wakajadili wangefanya nini kujua kilichokuwa ndani ya furushi.
Wakakubaliana kuchukua njia ya mkato kuvuka nchi hadi mti waliojua Binamu Buibui lazima angeupita. Walipoufikia mti huu, wakajificha kwa uangalifu mkubwa nyuma yake na kumsubiri.
Alipopita mahali pale, wakatikisa mti na kutoa sauti za kutisha. Hili lilimtisha Bwana Buibui hivi kwamba akaangusha mzigo wake na kukimbia.
Mabwana hao wawili wakafungua furushi na, kwa furaha yao kubwa, wakagundua nyama ya swala ndani yake. Wakaibeba hadi nyumbani kwao na kuanza kuandaa chakula cha jioni.
Bwana Buibui alipopona hofu yake, akaanza kujiuliza ni nani angekuwa pale mtini kutoa sauti zile. Akaamua kwamba maadui zake lazima wawe Mbwa Mwitu na Chui. Akaazimia kwamba angerudisha nyama yake kutoka kwao.
Akachukua mjusi mdogo na kuyachonga meno yake yawe na ncha nyembamba kali. Kisha akamtuma kuwapeleleza mbwa mwitu na chui, kwa kuomba moto kutoka kwao. Alipaswa kupata moto na kuuzima mara tu atakapotoka kibandani kwao. Kisha angeweza kurudi na kuomba mara ya pili. Wakimuuliza maswali, lazima atabasamu na kuonyesha meno yake.
Mjusi akafanya kama alivyoambiwa, na kila kitu
kikatokea hasa kama Buibui alivyotarajia. Mbwa Mwitu na Chui kwa hamu wakamuuliza mjusi alichongewa meno yake kwa uzuri namna hiyo wapi. Akajibu kwamba “Buibui Mchonga-Meno” ndiye aliyemchongea.
Mbwa Mwitu na Chui wakajadili jambo hilo na wakaamua kuchongewa meno yao kwa njia hiyohiyo. Hapo wangeweza kuvunja mifupa ya chakula chao kwa urahisi.
Kwa hiyo, wakaenda nyumbani kwa buibui aliyejibadili sura na kumwomba ayafanye meno yao kama ya Mjusi. Buibui akakubali, lakini akasema kwamba, ili kufanya vizuri, angelazimika kwanza kuwatundika mtini. Hawakupinga hilo.
Alipokuwa amewatundika salama, Buibui na familia yake wakaja na kuwadhihaki. Kisha Buibui akaenda kibandani kwao na kuchukua mwili wa swala. Kijiji kizima kikaalikwa kwenye karamu, iliyofanyika mbele ya wanyama wale wawili maskini waliotundikwa mtini. Wakati wa sherehe hii, kila mtu aliwadhihaki mbwa mwitu na chui.
Asubuhi iliyofuata, Mchwa Mweupe na watoto wake wakapita mahali pale wakielekea kwa marafiki fulani. Bwana Chui akawasihi wamwachilie yeye na rafiki yake. Mchwa Mweupe na familia yake wakaanza kazi, wakauharibu mti, na kuwaacha huru. Chui na Mbwa Mwitu wakaahidi
mchwa kwamba watakaporudi wangewaandalia karamu.
Kwa bahati mbaya, Buibui akasikia mwaliko huo na akaazimia kufaidika nao. Siku ya tatu (iliyokuwa hasa muda uliopangwa na mbwa mwitu na chui), Buibui akawavisha watoto wake kama mchwa. Wakaanza safari, wakiimba kiitikio cha mchwa, ili kumdanganya Chui.
Mbwa Mwitu na Chui wakawakaribisha kwa moyo wote na kuwaandalia karamu nzuri sana, ambayo buibui waliifurahia kabisa.
Muda mfupi baada ya kuondoka kwao, mchwa halisi wakafika. Wenyeji wawili, wakidhani hawa lazima ni Buibui na familia yake, wakawamwagia maji yanayochemka na kuwaua wote isipokuwa baba.
Mchwa Mweupe, alipofika nyumbani tena, kwa hasira kubwa, akaapa kwamba hatamsaidia mtu yeyote tena kamwe. Angetumia kila nafasi kuharibu mali. Tangu siku ile hadi leo, mchwa weupe wamekuwa balaa kubwa kwa binadamu.