Kulikuwa na njaa ndefu na kali katika nchi aliyoishi Anansi. Alikuwa hawezi kabisa kupata chakula kwa ajili ya mkewe maskini na familia yake. Siku moja, akitazama baharini kwa kukata tamaa, akaona, likichomoza katikati ya maji, kisiwa kidogo kabisa chenye mnazi mrefu juu yake. Akaazimia kuufikia mti huu, kama njia yoyote ingewezekana, na kuupanda, kwa matumaini ya kupata nazi chache za kumlipa. Jinsi ya kufika huko ndiyo ilikuwa shida.
Hata hivyo, shida hii ilijitatua alipofika ufukweni, kwa kuwa pale palikuwa na njia mkononi mwake, katika umbo la mashua kuukuu iliyovunjika. Kwa hakika haikuonekana imara sana, lakini Anansi akaamua kuijaribu.
Majaribio yake sita ya kwanza hayakufaulu; wimbi kubwa lilimrusha nyuma ufukweni kila alipojaribu kuondoka. Hata hivyo, alikuwa mvumilivu, na katika jaribio la saba akafanikiwa kuondoka. Akaiongoza mashua ile kuukuu iliyochakaa kadiri alivyoweza, na hatimaye akaufikia mnazi aliokuwa akiutamani. Baada ya
kuifunga mashua kwenye shina la mti, uliokua karibu moja kwa moja kutoka majini, akapanda kuelekea nazi. Akichuma zote alizoweza kufikia, akazidondosha, moja moja, chini kwenye mashua. Kwa huzuni yake, kila moja ilikosa mashua na kuanguka, badala yake, majini hadi ikabaki ya mwisho peke yake. Hii aliilenga kwa uangalifu zaidi kuliko nyingine, lakini nayo pia ikaanguka majini na kutoweka machoni pake yenye njaa. Hakuwa ameonja hata moja na sasa zote zilikuwa zimekwisha.
Hakuweza kustahimili wazo la kurudi nyumbani mikono mitupu, kwa hiyo, katika kukata tamaa kwake, naye akajitupa majini. Kwa mshangao wake kamili, badala ya kuzama, alijikuta amesimama chini ya bahari mbele ya kibanda kidogo kizuri. Kutoka kibandani akatoka mzee mmoja, aliyemuuliza Anansi alitaka nini kwa hamu kubwa namna hiyo hadi akaja kwenye kibanda cha Radi kukitafuta. Anansi akasimulia habari ya taabu yake, na Radi akaonyesha huruma kubwa.
Akaingia kibandani na kuleta chungu kizuri cha kupikia, alichompa Anansi, akimwambia kwamba hatahitaji kuona njaa tena kamwe. Chungu kingetoa chakula cha kutosha daima kwa ajili yake na
familia yake. Anansi alishukuru sana na akamwacha Radi kwa shukrani nyingi.
Akiwa na hamu ya kukijaribu chungu mara moja, Anansi alisubiri tu hadi alipoketi tena ndani ya mashua kuukuu ndipo akasema, “Chungu, chungu, kile ulichokuwa ukimfanyia bwana wako nifanyie sasa mimi.” Mara moja chakula kizuri cha kila aina kikatokea. Anansi akala mlo mzuri, ambao aliufurahia sana.
Alipofika nchi kavu tena, wazo lake la kwanza lilikuwa kukimbia nyumbani kuipa familia yake yote mlo mzuri kutoka kwenye chungu chake cha ajabu. Hofu ya ubinafsi na ulafi ikamzuia. “Itakuwaje nikimaliza uchawi wote wa chungu kwa ajili yao na nisibakiwe na chochote kwa ajili yangu! Afadhali nikifanye chungu kuwa siri; hapo nitaweza kufurahia mlo nikiutaka.” Kwa hiyo, akili yake ikiwa imejaa wazo hili, akakificha chungu.
Akafika nyumbani, akijifanya amechoka kabisa kwa uchovu na njaa. Hakukuwa na punje hata moja ya chakula popote. Mkewe na watoto wake maskini walikuwa dhaifu kwa kukosa chakula, lakini Anansi mbinafsi hakulijali hilo. Akajipongeza kwa wazo la chungu chake cha uchawi, sasa kikiwa kimefichwa salama chumbani mwake. Huko alikwenda mara kwa mara alipohisi njaa na kufurahia mlo mzuri. Familia
yake ikazidi kukonda, lakini yeye akazidi kunenepa. Wakaanza kushuku kuna siri fulani na wakaazimia kuigundua. Mwanawe mkubwa, Kweku Tsin, alikuwa na uwezo wa kujigeuza umbo lolote alilochagua; kwa hiyo akajigeuza kuwa inzi mdogo kabisa na kuandamana na baba yake kila mahali. Mwishowe, Anansi, akihisi njaa, akaingia chumbani mwake na kufunga mlango. Kisha, akachukua chungu na kula mlo mzuri. Baada ya kukirudisha chungu mafichoni, akatoka nje, kwa kisingizio cha kwenda kutafuta chakula.
Mara tu alipotoweka salama machoni, Kweku Tsin akakitoa chungu na kuiita familia yake yote yenye njaa ije mara moja. Wakala mlo mzuri kama ule baba yao alioula. Walipomaliza, Bi Anansi, ili kumwadhibu mumewe, akasema angekipeleka chungu kijijini na kumpa kila mtu mlo. Akafanya hivyo, lakini ole! katika kufanya kazi ya kuandaa chakula kingi namna hiyo kwa wakati mmoja, chungu kikapata moto kupita kiasi na kuyeyuka. Sasa nini kifanyike? Anansi angekasirika mno! Mkewe akamkataza kila mtu kukitaja chungu.
Anansi akarudi, tayari kwa chakula chake cha jioni, na, kama kawaida, akaingia chumbani mwake, akifunga mlango kwa uangalifu. Akaenda mafichoni, palikuwa patupu!
Akatazama huku na huko kwa mshtuko. Hakuna chungu kilichoonekana popote. Lazima mtu alikuwa amekigundua. Familia yake lazima ndiyo yenye hatia; angetafuta njia ya kuwaadhibu.
Bila kumwambia mtu yeyote lolote kuhusu jambo hilo, akasubiri hadi asubuhi. Mara tu kulipopambazuka, akaanza safari kuelekea pwani, ambako mashua kuukuu ilikuwa. Alipoingia ndani ya mashua, ikaanza safari yenyewe na kuteleza kwa kasi juu ya maji, moja kwa moja kuelekea mnazi. Alipofika pale, Anansi akaifunga mashua kama awali na kupanda mti. Wakati huu, tofauti na mara ya mwisho, nazi karibu zilianguka mikononi mwake. Alipozilenga kwenye mashua, zikaanguka ndani yake kwa urahisi, hakuna hata moja, kama awali, iliyoanguka majini. Kwa makusudi akazichukua na kuzitupa nje ya mashua, mara moja akiruka kuzifuata. Kama awali, akajikuta mbele ya kibanda cha Radi, Radi akisubiri kusikia habari yake. Akaisimulia, mzee akionyesha huruma ileile kama alivyofanya hapo awali.
Hata hivyo, wakati huu, alimpa Anansi fimbo nzuri na kumuaga. Anansi hakuweza kusubiri hadi aingie ndani ya mashua, alikuwa na hamu kubwa mno ya kujaribu nguvu za uchawi za zawadi yake mpya.
“Fimbo, fimbo,” akasema, “kile ulichokuwa ukimfanyia bwana wako nifanyie nami pia.” Fimbo ikaanza kumchapa vikali mno kiasi kwamba, baada ya dakika chache, alilazimika kuruka majini na kuogelea hadi ufukweni, akiacha mashua na fimbo zielee popote zilipotaka. Kisha akarudi nyumbani kwa huzuni, akiomboleza michubuko yake mingi na kutamani angetenda kwa busara zaidi tangu mwanzo.