Hapo zamani za kale, kulikuwa na njaa katika nchi ya Kurumi kusini-magharibi mwa Nigeria, kila mtu alionekana mwembamba na asiye na afya kwa sababu chakula kilichopatikana kilikuwa kichache sana. Hata hivyo kobe akaona kwamba rafiki yake, mbwa, alionekana mwenye afya na mnene. Akajiuliza siri ya hali nzuri ya mbwa ilikuwa nini na akaamua kumtembelea ili ajue:
Kobe: Rafiki yangu mwema, unajua tumekuwa marafiki kwa muda mrefu sana, tafadhali niambie siri ya mashavu yako yenye afya na tumbo lako nene ili nisife njaa.
Mbwa: Hakuna siri, rafiki yangu mwema, ni kufanya kazi kwa bidii tu na kuishi maisha ya amani na utulivu.
Kobe: Rafiki yangu, unapenda kuniona nikiwa nimedhoofika hivi, najua umepata njia ya kushinda njaa hii ya wote, tafadhali niambie, naweza kutunza siri.
Mbwa: Kobe rafiki yangu, nimekuambia hakuna siri, au unadhani ningekudanganya?
Kobe hakuridhika, alijua kwamba kwa namna fulani, mbwa alikuwa amefanikiwa kupata chanzo cha riziki kisichojulikana na mtu yeyote. Kwa hiyo akaamua kufuatilia nyendo za mbwa siku iliyofuata. Akamwona mbwa akitoka nyumbani asubuhi na mapema sana na kikapu na akamfuata njia yote hadi kijiji cha jirani akihakikisha yuko umbali salama nyuma ya mbwa muda wote.
Mbwa akaelekea shambani na baada ya kutazama huku na huko kuhakikisha hakuna anayemtazama akaanza kuvuna viazi vikuu kutoka shambani na kuviweka kikapuni mwake.
Kisha kobe akajitokeza kwa mbwa.
Kobe: (akipiga kelele) Kumbe rafiki yangu, hii ndiyo siri ya maisha yako mazuri nawe ukakataa kuniambia!!
Mbwa: (akiruka kwa hofu) Kobe, kwa nini umenifuata hadi hapa? Basi sasa umeijua siri yangu. Lakini ukitaka kuja nami lazima uje pamoja nami tu na kuondoka kabla ya saa kumi na mbili jioni mkulima anapokuja.
Kobe: Naahidi! Naahidi.
Kwa hiyo kobe akamfuata mbwa kila siku hadi shambani na kurudi na kikapu kilichojaa viazi vikuu. Hata hivyo kila siku kiasi cha viazi alichovuna kobe kiliongezeka na kwa ongezeko hilo mbwa na kobe waliondoka shambani kurudi nyumbani wakichelewa kidogo kila siku kuliko siku iliyotangulia. Kisha mbwa akaamua kumwonya kobe:
Mbwa: Rafiki yangu mwema kobe, kiasi cha viazi unachopeleka nyumbani kila siku kinazidi mno, jana, tuliondoka kwenda nyumbani saa kumi na moja na dakika arobaini na tano, mkulima anaweza kutukamata na hapo tumekwisha.
Kobe: Usijali rafiki yangu, ninahifadhi viazi vya kutosha nyumbani kwa siku za shida. Mkulima hatatukamata kamwe.
Mbwa: Sidhani unapaswa kuwa mroho; unaweza kutufanya tuuawe tukivuna viazi vingi kuliko tunavyoweza kubeba kwa urahisi ili tuponyoke kabla mkulima hajatukamata.
Kobe: Unathubutu kuniita mroho! Sidhani ni shauri lako kiasi gani cha viazi ninachobeba.
Kwa hiyo siku iliyofuata, saa kumi na nusu kamili mbwa akatangaza kwamba anaondoka kwenda nyumbani. Lakini kobe akaomba muda zaidi kidogo wa kuvuna viazi.
Saa kumi na mbili kasoro dakika kumi mbwa akaweka kikapu chake kichwani na kuanza kuelekea nyumbani. Kobe akaliona hilo na kumpigia mbwa kelele.
Kobe: Nisubiri, nisubiri, siwezi kubeba kikapu changu peke yangu, ni kizito mno. Nahitaji unisaidie kukiweka kichwani.
Hata hivyo mbwa akakataa kusikiliza na akaharakisha ili amkwepe mkulima, kisha kobe akaanza kulia na kuimba akimwomba mbwa arudi kumsaidia kuinua kikapu chake la sivyo yeye (kobe) angeanzisha kelele ambazo zingemvutia mkulima, jambo ambalo lingemaanisha kifo chao wote wawili.
Lakini kufikia hapo mbwa alikuwa amekwisha kwenda mbali. Mkulima akafika shambani kwake na kumkuta kobe na kikapu kilichojaa viazi vyake akilia na kuimba. Mara moja akamrukia kobe akipiga kelele MWIZI!! MWIZI!!
Mara moja umati ukakusanyika na kobe akafikishwa mbele ya mfalme aliyeamuru kobe anyongwe katika uwanja wa soko.