Hapo zamani za kale aliishi mtu mwenye hekima aitwaye Mamad. Hakuwahi kusema uongo. Watu wote nchini, hata wale walioishi mwendo wa siku ishirini, walimjua.
Mfalme akasikia habari za Mamad na akaamuru watu wake wamlete ikuluni. Akamtazama yule mwenye hekima na kuuliza:
" Mamad, ni kweli kwamba hujawahi kusema uongo?"
"Ni kweli."
"Na hutasema uongo maishani mwako?"
"Nina hakika na hilo."
"Sawa, sema ukweli, lakini kuwa mwangalifu! Uongo ni mjanja na hupanda ulimini kwa urahisi."
Siku kadhaa zikapita na mfalme akamwita Mamad tena. Kulikuwa na umati mkubwa: mfalme alikuwa karibu kwenda kuwinda. Mfalme alishika farasi wake kwa manyoya ya shingoni, mguu wake wa kushoto ukiwa tayari kwenye kikuku cha tandiko. Akamwamuru Mamad:
"Nenda kwenye ikulu yangu ya kiangazi umwambie malkia nitakuwa naye wakati wa chakula cha mchana.
Mwambie aandae karamu kubwa. Utakula chakula cha mchana pamoja nami."
Mamad akainama na akaenda kwa malkia. Kisha mfalme akacheka na kusema:
"Hatutakwenda kuwinda, na sasa Mamad atamdanganya malkia. Kesho
tutamcheka."
Lakini Mamad mwenye hekima akaenda ikuluni na kusema:
"Labda unapaswa kuandaa karamu kubwa ya chakula cha mchana kesho, na labda hupaswi. Labda mfalme atakuja kufikia adhuhuri, na labda hatakuja."
"Niambie, atakuja au hatakuja?" akauliza malkia.
"Sijui kama aliweka mguu wake wa kulia kwenye kikuku, au aliweka mguu wake wa kushoto ardhini baada ya mimi kuondoka."
Kila mtu akamsubiri mfalme. Akaja siku iliyofuata na kumwambia malkia:
"Mamad mwenye hekima, asiyesema uongo kamwe, alikudanganya jana."
Lakini malkia akamweleza maneno ya Mamad. Na mfalme akatambua kwamba yule mwenye hekima hasemi uongo kamwe, na husema tu kile alichokiona kwa macho yake mwenyewe.