Zamani sana, kulikuwa na mtu aitwaye Bwana Gyebi. Aliishi katika kijiji kiitwacho Mampa. Alikuwa na wana watano. Bwana Gyebi alikuwa na shamba kubwa la kakao, na wanawe watano walifanya kazi katika shamba hili. Hata hivyo, hawakupata pesa nyingi kutokana na kazi yao kwa sababu walikuwa wakipigana kila mara na hawakuwa na muda wa kuzingatia kazi zao.
Siku moja, Bwana Gyebi akawaambia, “Nendeni msituni mlete vijiti. Tunaweza kutengeneza uzio kwa ajili ya bustani yetu. Msipigane.” Ndugu hao wakaenda msituni upesi na kukata vijiti. Kila mmoja akakusanya vijiti vyake pamoja na kuvifunga kuwa fungu moja. Kisha, wakarudi nyumbani na mafungu yao ya vijiti.
Walipokuwa wakitembea, mguu wa Appah ukagonga jiwe. Alipokuwa akianguka, mkono wake kwa bahati mbaya ukamsukuma Daako, aliyekuwa akitembea mbele yake. Wote wawili wakaanguka pamoja na mafungu yao ya vijiti. Daako akakasirika na kupiga kelele, “Kwa nini umenisukuma?”
Appah akajibu, “Sikukuona, nami pia nilikuwa nikianguka.”
Daako, akiwa bado na hasira, akasema, “Wewe ni mwongo mkubwa! Umenisukuma.” Punde, ndugu wote wakakasirika na wakaanza kuongea na kubishana hadi walipofika nyumbani.
Bwana Gyebi hakufurahi hata kidogo aliposikia wakibishana. Mwanzoni, alitaka kuwachapa, lakini akaamua kutofanya hivyo. Badala yake, akawaita wanawe pamoja. Akamwambia Kusi, mwana mkubwa, achukue vijiti vitano na avifunge pamoja kuwa fungu. Kisha, Bwana Gyebi akachukua fungu hilo na kusema, “Nataka kila mmoja wenu avunje fungu hili.”
Hakuna aliyeweza kuvunja fungu hilo. Lilikuwa gumu mno na lenye nguvu mno kwao kulivunja. Kisha, Bwana Gyebi akachukua vijiti kimoja kimoja na akampa kila mwana wake kijiti kimoja. Akasema, “Sasa, nataka kila mmoja wenu avunje kijiti chake.”
Wakati huu, ilikuwa rahisi sana. Kila mmoja akavunja kijiti chake.
Kisha Bwana Gyebi akazungumza na wanawe, “Hamkuweza kuvunja fungu kwa sababu vijiti vilikuwa pamoja. Fungu lilikuwa na nguvu. Kila mmoja wenu aliweza kuvunja kijiti chake kwa sababu kilikuwa peke yake na bila nguvu. Acheni kupigana mkaishi pamoja. Mtakuwa kama fungu la vijiti, wenye nguvu na furaha pamoja. Msipoungana, mtu yeyote anaweza kuwafanya msiwe na furaha.”
Baada ya hapo, ndugu hao watano wakaacha kupigana na wakaishi kwa amani.
Funzo la hadithi hii ni: "Kwa pamoja tuna nguvu zaidi."
Watu wanapoungana na kufanya kazi pamoja kwa maelewano, wanakuwa na nguvu zaidi na kufanikiwa zaidi. Hata hivyo, wakigawanyika na kupigana kila mara, wanakuwa dhaifu na wasiozalisha. Umoja huleta nguvu, na utengano huleta kushindwa.