Siku moja wanyama wanaokula majani walikusanyika kutatua tatizo zito. Simba na chui waliwawinda kwa urahisi mno. Palahala alitaka kucha ndefu. Nyati alitaka silaha karibu na miguu ya nyuma. Wengine walipendekeza magamba, mikia au ngozi nene. Tembo akasikiliza kisha akatoa uamuzi wake.
Kinga bora kabisa, Tembo akasema, ingekuwa viungo kuzunguka kichwa. Kutoka hapo mnyama angeweza kujilinda kutoka pande nyingi. Wengine wakakubali, na Tembo akaenda kwa Leza kuomba msaada.
Leza akalitafakari ombi hilo na akalikubali. Adhuhuri ya siku iliyofuata, alisema, zawadi zingewekwa kwa ajili ya wanyama. Kila kiumbe kingeweza kuchagua umbo na ukubwa unaokifaa na kuiweka zawadi mahali ambapo ingeongeza uzuri na pia kinga.
Saa iliyopangwa ilipofika wanyama wakakimbilia mahali pale. Njiani walimwona Pundamilia akichunga kwa utulivu. Wakamwita na kumwambia kwamba zawadi za Leza zimefika, na wakauliza kwa nini Pundamilia haharakishi pamoja nao. Pundamilia hakujali sana. Majani yalionekana muhimu kuliko haraka.
Mahali pa zawadi wanyama walikuta pembe nyingi: ndefu, zilizopinda, zilizonyooka, fupi, nzito na za kupendeza. Kila mmoja akachagua zilizofaa kichwa chake. Tembo akawasaidia wengine kuchagua, na zilipobaki pembe mbili kubwa, akajiwekea yeye mwenyewe.
Hapo ndipo Pundamilia alipoona furaha ya wanyama waliokuwa wakirudi. Akakimbia hadi mahali pale, lakini pembe zilikuwa zimekwisha. Kilichobaki kilikuwa mdomo ulioinama na ngozi yenye mistari. Pundamilia akaharakisha kuvivaa. Leza akamwona na akamhukumu kwa kuchelewa kwake. Kwa kuwa alichagua kuchunga kuliko kujiandaa, Pundamilia angebaki bila pembe.
Ndiyo sababu Pundamilia huvaa mistari na kubeba mdomo mzito, lakini hana pembe kama wanyama wengine.