Kulikuwa na mashemeji wawili katika kijiji kimoja. Mmoja alikuwa mhunzi aliyefua mikuki na shoka. Mwingine alikuwa seremala. Usiku mmoja tembo walilia karibu na kijiji, na seremala akaazima mkuki kutoka kwa mhunzi ili awawinde.
Baada ya msako mgumu alimchoma tembo pajani, lakini mnyama yule aliyejeruhiwa akakimbilia porini mkuki ukiwa bado umekwama mwilini mwake. Seremala akatafuta na kushindwa. Asubuhi mhunzi akaudai mkuki uleule hasa, akikataa kubadilishiwa mwingine. Kwa hiyo seremala akamchukua mbwa wake na kurudi porini.
Kwa siku tisa mchana na usiku hakupata chochote. Siku ya kumi alikutana na tembo na akawauliza kuhusu yule aliyejeruhiwa. Wakamwambia kwamba tembo huyo aliiacha dunia na kushuka kuzimu, akiwa bado amebeba mkuki. Wakampa seremala maelekezo: kuelekea kusini, kuvuka vilima vitatu na mito mitatu.
Safari ilikuwa ndefu na yenye giza. Baada ya siku arobaini mchana na usiku alifika kuzimu na akamsalimu mtawala wake. Mtawala akampa chakula na akasikiliza ombi lake. Ndiyo, tembo alikuwa amefika na mkuki. Seremala angeweza kuuchukua, lakini tu kama angeweza kuutambua miongoni mwa mikuki mingi katika ghala la silaha la mtawala.
Chumba kilikuwa kimejaa silaha, zote zikifanana, zote zimeshika kutu. Seremala akahangaika, lakini mbwa wake akaelewa. Akanusa mkuki baada ya mkuki, kisha akauvuta mmoja chini na kuuweka miguuni mwa bwana wake. Mtawala akastaajabia werevu huo na akatoa zawadi.
Seremala akakumbuka giza la njia na akaona kwamba moto uliwaka kuzimu. Akaomba sehemu yake. Mtawala akampa bila kusita, akisema ungeweza kumtumikia seremala na watu wake wote. Akiwa na mkuki, moto na mbwa, seremala akarudi nyumbani. Kijiji kikasherehekea kurudi kwake, na kutokana na safari ile moto ukafika mikononi mwa binadamu.