Wasichana kadhaa walikubaliana kwenda kutengenezwa meno. Hata hivyo, mmoja wa wenzao hakuweza kujiunga nao. Mama yake alikuwa amefariki, na mama yake wa kambo alimfanyisha kazi ngumu; alikuwa mtumishi maskini aliyedumaa, aliyevaa vibaya na mara nyingi mchafu, kwa hiyo safari hiyo haikuwezekana kwake.
Wasichana wengine waliporudi wakionyesha meno yao mapya mazuri, msichana hakusema lolote lakini alihuzunika sana na akaendelea na kazi zake. Jioni, ng'ombe waliporudi nyumbani, aliwasha moto zizini kufukuza mbu, akasaidia kukamua ng'ombe, akaandaa chakula cha jioni, kisha akaondoka bila kuonekana. Kabla hajaenda mbali gizani alikutana na fisi, aliyeuliza, “Mtoto, unakwenda wapi?” Akajibu, “Ninakwenda walikokwenda wasichana wengine. Mke wa baba yangu hakuniruhusu kwenda, kwa hiyo naenda peke yangu.” Fisi akasema, “Endelea, mtoto wa Imana,” na akamwacha apite.
Akaendelea kutembea na kukutana na simba, aliyeuliza swali lilelile na kupata jibu kama hilo; simba naye akamwambia aende kwa amani. Kulipopambazuka alikutana na Imana mwenyewe, aliyefanana na chifu mkuu mzee mwenye uso mwema. Akauliza, “Msichana mdogo, unakwenda wapi?” Akamweleza jinsi mama yake wa kambo alivyomzuia na jinsi alivyokuja peke yake kutafuta meno. Imana akasema, “Utayapata.” Akampa meno mapya, ngozi mpya, na akamfanya mrembo mwili mzima. Akamvika nguo nzuri, akamvalisha bangili za shaba za mikononi na miguuni na shanga, kisha, kama baba, akatembea naye hadi alipoweza kuonyesha kijiji chake.
“Kumbuka,” Imana akaonya alipokuwa akimwacha, “ukifika nyumbani usimchekee wala kumtabasamia mtu yeyote, si baba yako wala mama yako wa kambo.” Akakubali na kurudi.
Mwanzoni mama yake wa kambo hakumtambua; alipomtambua akapiga kelele kwamba msichana ameiba shanga na bangili kwa chifu au amewafukuza ng'ombe wa baba yake. Msichana hakusema lolote. Majirani punde wakajua bahati yake njema na, ndani ya siku tatu, mtu mmoja mheshimiwa akaomba kumwoa. Akaolewa na kwenda nyumbani kwa mumewe, ambako alikuwa mwema na mtiifu, lakini hakuwahi kucheka, na kila mtu aliliona hilo.
Baada ya muda mwana akazaliwa. Alipokuwa na umri wa kutosha kuchunga ndama, bibi yake, mdadisi na mwenye wivu, akamwambia amdai mama yake tabasamu, akisema, “Asipotabasamu utalia, na asipofanya hivyo utakufa!” Akafuata maagizo yake; mama akakataa kutabasamu, mtoto akalia kisha akafa. Familia ikaufunga mwili wake na kuuacha porini, kama ilivyokuwa desturi yao. Akiwa amevunjika moyo, mama hakuweza kukaidi amri ya Imana.
Baadaye mwana wa pili akazaliwa na bibi akaweka mtihani uleule wa kikatili. Mama akakataa tena kutabasamu; mtoto akalia na kufa kama kaka yake. Miili ile midogo ikalala porini.
Kisha binti akazaliwa. Jioni moja mama akampeleka mtoto mahali wavulana walipoachwa na kumlilia Imana kwa huzuni kubwa: “Imana, bwana wa Rwanda, sijawahi kukuasi; hutamwokoa huyu mdogo?” Imana akatokea mwema kama awali na kusema, “Njoo uwaone watoto wako.” Kwa mshangao wake, alikuwa amewafufua. “Sasa unaweza kuwatabasamia,” akamwambia.
Akatabasamu, na watoto wakamkimbilia, wakilia, “Mama!” Imana akaugusa uso wake uliochoka na kumfanya kijana tena, mrefu, wima, na mrembo kuliko wakati wowote. Akamvika nguo nzuri na shanga, na akatuma watumishi na ng'ombe wengi kwa ajili ya wavulana. Walipofika nyumbani, mume hakuweza kuamini macho yake; Imana akaomba vigoda vya ziada kwa wageni na akachukua nafasi yake ya heshima miongoni mwao.
Kisha Imana akasema: “Sasa mfanye mkeo na watoto wako wawe na furaha mkaishi vizuri pamoja. Punde utamwona akikutabasamia wewe na wao. Ni mimi niliyemkataza kucheka. Watu fulani waovu walijaribu kumfanya acheke, na watoto wakafa. Nimewarudisha. Kuhusu mama yako, amefanya jambo ovu; nitamchoma ndani ya nyumba yake. Nakuachia mali zake kwa sababu wewe huna hatia.” Wingu kubwa jeusi likakusanyika juu ya kibanda cha bibi; mwako unaopofusha na mshindo wa radi vikafuata, na kibanda kikateketea. Imana akatokea tena kwa muda mfupi katika nuru inayowaka na kusema, “Kumbukeni maneno yangu, na yote yatakuwa mema kwenu,” kisha akatoweka.