Sebgugugu alikuwa mtu maskini ambaye mali yake pekee ilikuwa ng'ombe mweupe na ndama wake.
Siku moja, mkewe alipokuwa akifanya kazi bustanini mwake, Sebgugugu aliketi nje ya kibanda chake ndege alipotua juu ya nguzo ya lango na kuanza kuimba. Alipokuwa akisikiliza, maneno yalionekana wazi:
“Sebgugugu, mchinje Mweupe. Mchinje Mweupe upate mia!”
Mkewe aliporudi, ndege alikuwa bado akiimba. Kwa msisimko, Sebgugugu akasema, “Unasikia, mke wangu? Imana ananiambia nikimchinja Mweupe, nitapata ng'ombe mia.”
Mkewe akapinga: “Upuuzi! Ni ndege tu. Watoto wetu wanaishi kwa maziwa yake; ukimchinja, watakufa njaa.”
Lakini Sebgugugu hakumsikiliza. Akamchinja ng'ombe, na ingawa familia ilikula nyama kwa muda, hakuna ng'ombe wapya waliotokea. Baadaye ndege akarudi na kumhimiza amchinje ndama. Tena, licha ya maonyo ya mkewe, akafanya hivyo. Nyama ilipokwisha, watoto wakafa njaa.
Kwa kukata tamaa, Sebgugugu na mkewe wakawakusanya watoto wao na kuanza safari kutafuta chakula. Njiani, Sebgugugu akalia kwa taabu. Kisha Imana, Muumba, akatokea na kumuuliza kinachomsumbua. Baada ya kusikia hadithi yake, Imana akaonyesha kilima kimoja cha mbali.
“Pale kuna boma lililojaa ng'ombe, wakichungwa na kunguru. Kunyweni maziwa yao mlishe familia yenu. Lakini daima mgawie kunguru, na kamwe usimpige wala kumlaani.”
Sebgugugu akatii. Yeye na mkewe wakanywa maziwa, wakawalisha watoto, na wakamgawia kunguru. Kwa muda, mambo yote yakaenda vizuri. Lakini Sebgugugu akaanza kutoridhika. “Kwa nini tumhitaji kunguru huyu? Watoto wetu wamekua vya kutosha kuchunga ng'ombe. Nitamuua.”
Mkewe akamsihi asifanye hivyo, lakini akamvizia na upinde wake. Mara mbili alipiga, akikosa kila mara, na kunguru akaruka akaenda zake. Mara moja ng'ombe wakatoweka, na familia ikaachwa fukara tena.
Kwa mara nyingine Sebgugugu akalia, na kwa mara nyingine Imana akamhurumia. Wakati huu, akamwonyesha mtambaa wa ajabu uliozaa matikiti, maboga na matunda mengi. “Chukua tu unachohitaji kila siku,” Imana akaonya.
Kwa muda walinawiri, lakini tamaa ya Sebgugugu ikarudi. Akawaza, “Nikiupogoa mtambaa huu, utazaa zaidi.” Akakata matawi yake, na mara moja ukanyauka na kufa.
Kwa kukata tamaa, akajikongoja hadi msituni, ambapo alikuta mwamba wenye nyufa ndogo. Kutoka kwenye nyufa hizo yalichuruzika maziwa, nafaka na maharagwe. Kwa subira, akakusanya chakula kila siku. Lakini kukosa subira kukakua. “Kwa nini kinachuruzika polepole hivi? Nitazipanua nyufa!”
Licha ya maombi ya mkewe, akashindilia miti minene ndani ya mwamba. Kwa mshindo kama wa radi, nyufa zikafunga milele. Sebgugugu aliporudi kambini, mkewe na watoto wake walikuwa wametoweka, bila alama yoyote. Akiwa peke yake msituni, tamaa yake hatimaye ilikuwa imemwangamiza.