Hapo zamani za kale aliishi Mfalme mkuu aliyetawala maelfu mengi ya watu. Mji alimoishi ulikuwa mkubwa mno hivi kwamba ingekuchukua saa nyingi kuuzunguka kwa miguu, na hakuna aliyewahi kuhesabu wingi wa ng'ombe wake. Lakini licha ya utajiri wake mkubwa, alikuwa na tabia ya uchoyo kiasi kwamba hakuonekana kamwe kutosheka, wala hakujali kama alipata alichotaka kwa haki. Utasikia hadithi ya misiba iliyompata kwa sababu ya tamaa hiyohiyo.
Siku moja alituma kikundi cha watu kikiongozwa na jemadari wake jasiri kuliko wote kuwinda ngozi za fisi maji kwa ajili ya walinzi wa kifalme. Kikosi hiki kilikuwa bora kuliko vyote katika jeshi lake, naye alijivunia vifaa vyake kamilifu. Kuonyesha jinsi alivyowathamini watu wake, aliwaruhusu kuvaa ngozi za fisi maji, manyoya ya kifalme, na mapambo marefu ya kichwa ya manyoya ya mbuni yanayopepea; hakukuwa na askari waliolingana nao katika nchi nzima.
Kikundi cha uwindaji kilipata mawindo mazuri, kikisafiri maili nyingi kufuata mto na kuwashambulia fisi maji usiku wanapokusanyika chini ya miamba mikubwa. Usiku ulikuwa na joto na wa kupendeza, na siku baada ya siku waliwafuata mawindo yao hadi wakawa mbali na nyumbani na wakajikuta katika nchi mpya. Kisha katika saa chache, hali ya hewa ikabadilika. Mawingu yakaja na kufunika vilima, kisha ikafuata mvua ya ukungu yenye baridi. Baridi ikazidi na kuzidi, nao hawakuwa na makao na wakaloa hadi mifupani. Wakajaribu kuwasha moto kwa kusugua vipande viwili vya mti, lakini mti ulikuwa na unyevu na hakuna cheche iliyotoka. Wakajaribu mawe ya kuwashia moto, lakini mvua ilikuwa imeharibu kiwasho chao. Kisha wakafikiria kwenda kwenye boma la jirani na kupata moto huko, lakini nchi iliyowazunguka ilikuwa tupu na bila watu; hakuna mtu hata mmoja aliyeonekana. Na mvua ikaendelea kunyesha kwa nguvu.
Mwishowe wakaamua kupanda kilima kuona kama wangepata makazi yoyote. Wakapanda kilele cha juu kabisa walichoweza kufikia, na mbali sana, katikati ya uwanda mkubwa upande wa pili, wakaona safu moja ya moshi. Wote wakaanza safari mara moja kuelekea upande huo mpya, na baada ya saa kadhaa wakafika kwenye lango la boma kubwa. Vibanda mamia mengi vilisimama kuzunguka zizi la ng'ombe, na palikuwa na ng'ombe wengi na makundi makubwa ya mbuzi na kondoo, lakini hawakuona binadamu hata mmoja. Watu wakatembea kuuzunguka mji mzima, lakini wakazi pekee wa vibanda walikuwa kuku wa kila ukubwa na rangi waliokuwa wakiingia na kutoka milangoni, na walionekana kushughulika na mambo muhimu. Jemadari akazidi kushangaa.
Mwishowe wakafika kwenye lango kuu la zizi la ng'ombe, na hapo Jogoo mzuri sana wa dhahabu alisimama juu ya uzio, kutoka ambapo angeweza kuutazama mji mzima. Hakusogea walipokaribia, bali aliwatazama kwa ujasiri kwa macho yake ya manjano yanayong'aa.
"Mnataka nini?" Jogoo akauliza kwa sauti ya binadamu.
Jemadari na mashujaa wake walishangaa mno hivi kwamba hawakuweza kujibu kwa muda.
"Mnatafuta makao?" Jogoo akarudia. "Kama ndivyo, watu wangu watawasaidia."
"Tunakushukuru," akasema jemadari. "Tunataka moto tu. Tuko mbali na nyumbani na hatuna njia ya kujipasha joto wala kupika chakula."
"Mtapata yote mnayotaka," akasema Jogoo. "Mimi ni mtu kama ninyi, lakini Mfalme mwovu aliyekuwa na nguvu kuliko mimi amenirogea mimi na watu wangu wote. Alikuwa mla watu, na hata aliomba mkono wa binti zangu waolewe na wanawe. Nilikataa wasiwe na uhusiano wowote na ukoo mwovu namna hiyo, ndipo waganga wake wakanibadilisha mimi na raia wangu wote kuwa majogoo na kuku."
"Huwezi kurudisha umbo lako la zamani?" akauliza jemadari.
"Ni pale tu nitakapomshinda Mfalme mwenye nguvu kuliko mimi, na hilo litakuwa gumu kwangu katika umbo langu la sasa," akasema Jogoo kwa huzuni.
Kisha akawapeleka jemadari na watu wake kwenye vibanda viwili vizuri, akawapa chakula na kinywaji bora kabisa na, walipoondoka, akawapa kijiti chembamba kilichowashwa motoni ambacho kingefuka kwa saa nyingi. Kikundi cha uwindaji kikarudi kwenye ngozi zao za fisi maji, kikawasha moto, na baadaye kikarudi nyumbani na mawindo yao.
Wakamsimulia Mfalme matukio yao yote na kumpa habari kamili za Jogoo aliyerogwa, boma lake zuri, na makundi yake makubwa ya mifugo. Tamaa ya Mfalme ikaamka mara moja, akalia, "Ni wajinga gani hawa wanaonitumikia! Kwa nini hamkuchukua ng'ombe na kurudi nao mara moja? Hamngeweza kuwashinda majogoo na kuku wachache?"
"Mfalme mkuu," akasema jemadari, "hapakuwa na amri ya kushinda. Kwa nini tumwibie Jogoo, aliyetupa yote tuliyotaka bure?"
"Mngewezaje kukosa nafasi kama hiyo?" akasema Mfalme. "Nitalishughulikia jambo hili mimi mwenyewe mara moja."
Kisha akaamuru mojawapo ya vikosi vyake kuondoka mara moja kwenda kwenye boma la Jogoo, naye akasubiri nyumbani nyara alizozitarajia.
Watu wake punde wakaipata njia na, baada ya siku chache za kusafiri, wakafika mahali walipoweza kuuona mji uliorogwa.
Jogoo wa dhahabu alikuwa mahali pake pa kawaida kwenye lango la zizi la ng'ombe. Alipoona kikosi kikikaribia kikiwa katika mpangilio wa vita, akawaita kondoo na ng'ombe wake wote na kuwaingiza zizini. Kisha akaruka hadi kwenye kibanda kikuu na kuwaita kuku wote walioishi mjini, "Tokeni, tokeni! Hawa ni mashujaa waliokuja kuchukua ng'ombe wenu. Tokeni, tokeni, mtetee nyumba zenu."
Kuku wakaruka kutoka mashamba yao kwa mamia na maelfu na kila mmoja akasimama mlangoni pa kibanda chake. Mara tu kikosi kilipokanyaga mjini, kila mmoja akamchagua mtu wake na kuruka kumwelekea, akipiga mabawa yake kuzunguka kichwa cha adui yake. Katika dakika chache, kila ndege alikuwa amedonoa macho ya mpinzani wake, na nguvu na ukali wao ulikuwa mkubwa kiasi kwamba ni watu wawili au watatu tu walionusurika kutoka kikosi kizima.
Mfalme alikasirika sana aliposikia habari. Damu yake ilikuwa imechemka, na mara moja akawatuma walinzi wake wa kifalme, wateule wa jeshi lake, chini ya uongozi wa mwanawe kipenzi. Wakaondoka, wakiwa wamevaa ngozi tajiri za fisi maji na kuvikwa taji za manyoya marefu meusi, kila mtu shujaa kamili.
Siku nyingi ndefu zikapita. Kila jioni jua lilipozama Mfalme alitazamia jeshi lenye ushindi likiswaga mbele yao makundi makubwa ya ng'ombe wanaolia, wao wenyewe wakionekana kwa shida katika mawingu ya vumbi la dhahabu. Lakini hakuna aliyekuja, na siku zikageuka kuwa wiki. Mwishowe usiku mmoja wakati wa magharibi, mtoro mmoja mnyonge akafika, miguu ikiwa na vidonda na akiweza kwa shida kujikokota. Manyoya yake yalikuwa yametoweka; kipande cha ngozi ya fisi maji bado kilikuwa kiunoni mwake.
"Mfalme mkuu," akasema kwa kuugua sana, "mimi ndiye pekee niliyebaki wa walinzi wa kifalme."
"Mwanangu naye amekufa?" akalia Mfalme kwa hofu.
"Mfalme mkuu, Mwana wa Mfalme amekufa pamoja na watu wetu wote; hakuna awezaye kusimama dhidi ya shambulio la kuku waliorogwa. Jogoo wa dhahabu aliniacha mimi peke yangu hai ili hatima ya mashujaa wetu ijulikane. Aliniagiza niseme bado yuko tayari kwa ajili yako."
Lakini Mfalme akakiri kwamba ameshindwa. "Nitapiganaje tena?" akasema. "Walinzi wangu wameangamizwa na mwanangu jasiri kuliko wote ameuawa. Jogoo na aendelee kumiliki mji wake na ng'ombe wake."
Maneno hayo yalipotoka kinywani mwake, Jogoo wa dhahabu na watu wake wote wakarudishiwa tena umbo lao halali. Walikuwa wameshinda katika pambano la haki na sasa wakatawala nchi kubwa kwa furaha na amani.