Hapo zamani palikuwa na njiwa aliyejenga kiota kizuri laini kama makao ya wadogo wake watatu. Alijivunia sana uzuri wao na labda aliwazungumzia kwa majirani zake kuliko ilivyohitajika, hadi mwishowe kila mtu kwa maili nyingi kuzunguka alijua mahali ambapo makinda watatu wazuri kuliko wote wa njiwa katika nchi nzima wangeweza kupatikana.
Siku moja mbweha aliyekuwa akizurura kutafuta chakula cha jioni alifika kwa bahati chini ya jabali ambapo kiota cha njiwa kilikuwa kimefichwa, naye ghafla akafikiri kwamba kama asingepata kitu bora, angeweza kujipatia tonge la mmoja wa makinda ya njiwa. Kwa hiyo akapiga kelele kwa sauti kubwa alivyoweza, “Ohe, ohe, mama njiwa.”
Na njiwa akajibu, akitetemeka kwa hofu, “Unataka nini, bwana?”
“Mmoja wa watoto wako,” akasema, “na usiponitupia, nitaruka juu ya kiota chako na kukula, pamoja na wengine pia.”
Basi, njiwa karibu achanganyikiwe kabisa kwa maneno ya mbweha lakini, ili kuokoa maisha ya makinda wale wengine wawili, mwishowe akamtupa mdogo nje ya kiota. Mbweha akamla na kwenda nyumbani kulala.
Wakati huo, mama njiwa akaketi ukingoni mwa kiota chake, akilia kwa uchungu, ndipo korongo, aliyekuwa akiruka polepole kupita jabali, akajawa na huruma kwake na kusimama kuuliza, “Una nini, wewe njiwa maskini?”
Na njiwa akajibu, “Mbweha alipita akaniomba nimpe mmoja wa wadogo wangu, naye akasema kwamba nikikataa, angeruka juu ya kiota changu na kutula sote.”
Lakini korongo akajibu, “Hukupaswa kumwamini. Asingeweza kamwe kuruka juu hivyo. Alikudanganya tu kwa sababu alitaka kitu cha chakula cha jioni.” Na kwa maneno haya, korongo akaruka zake.
Alikuwa ametoweka machoni kwa shida tu mbweha alipokuja tena akinyemelea polepole kuzunguka chini ya jabali. Na alipomwona njiwa, akaita mara ya pili, “Ohe, ohe, mama njiwa! Nipe mmoja wa wadogo wako, la sivyo nitaruka juu ya kiota chako na kuwala nyote.”
Mara hii njiwa alijua zaidi, naye akajibu kwa ujasiri, “Kwa kweli, sitafanya jambo kama hilo,” ingawa moyo wake ulidunda kwa nguvu kwa hofu alipomwona mbweha akijiandaa kuruka.
Hata hivyo, alijikata tu kwenye jabali na kuona afadhali ashikilie vitisho, kwa hiyo akaanza tena kilio chake cha zamani, “Mama njiwa, mama njiwa! Fanya haraka unipe mmoja wa wadogo wako, la sivyo nitawala nyote.”
Lakini mama njiwa akajibu tu kama awali, “Kwa kweli, sitafanya jambo kama hilo kwa kuwa najua tuko salama mbali na uwezo wako.”
Mbweha akaona hakuna tumaini kabisa la kupata alichotaka na akauliza, “Niambie, mama njiwa, umekuwaje na busara hivyo ghafla?”
“Ni korongo aliyeniambia,” akajibu.
“Na alikwenda njia gani?” akasema mbweha.
“Kule chini katikati ya matete. Unaweza kumwona ukitazama,” akasema njiwa.
Kisha mbweha akainamisha kichwa kuaga na kumfuata korongo upesi. Punde akamfikia ndege yule mkubwa, aliyekuwa amesimama juu ya jiwe ukingoni mwa mto akivizia samaki mzuri mnene. “Niambie, korongo,” akasema, “upepo unapovuma kutoka upande ule, unageukia upande gani?”
“Na wewe unageukia upande gani?” akauliza korongo.
Mbweha akajibu, “Mimi siku zote hugeukia upande huu.”
“Basi huo ndio upande ninaougeukia,” akasema korongo.
“Na mvua inapokuja kutoka upande ule, unageukia upande gani?”
Na korongo akajibu, “Na wewe unageukia upande gani?”
“Lo, mimi siku zote hugeukia upande huu,” akasema mbweha.
“Basi huo ndio upande ninaougeukia,” akasema korongo.
“Na mvua inaponyesha moja kwa moja chini, unafanya nini?”
“Wewe mwenyewe unafanya nini?” akauliza korongo.
“Mimi hufanya hivi,” akajibu mbweha; “Hufunika kichwa changu kwa viganja vyangu.”
“Basi hivyo ndivyo ninavyofanya,” akasema korongo; “Hufunika kichwa changu kwa mabawa yangu,” na aliposema, akainua mabawa yake makubwa na kuyatandaza kabisa juu ya kichwa chake.
Kisha, kwa ruko moja, mbweha akamkamata shingoni na kuanza kumtikisa.
“Lo, nionee huruma, nionee huruma!” akalia korongo. “Sikuwahi kukudhuru.”
“Ulimwambia njiwa jinsi ya kunishinda, nami nitakula kwa sababu hiyo.”
“Lakini ukiniachilia,” akasihi korongo, “nitakuonyesha mahali chui jike alipo na pango lake.”
“Basi afadhali ufanye haraka,” akasema mbweha, akimshikilia korongo kwa nguvu hadi alipoonyesha pango la chui. “Sasa unaweza kwenda, rafiki yangu, kwa kuwa kuna chakula kingi pale kwa ajili yangu.”
Kwa hiyo mbweha akamwendea chui na kuuliza kwa adabu, “Chui, ungependa niwaangalie watoto wako ukiwa nje kuwinda?”
“Ningeshukuru sana,” akasema chui, “lakini hakikisha unawatunza. Siku zote hulia muda wote ninapokuwa sipo.”
Akisema hivyo, akaondoka kwa kunyata, na mbweha akaingia pangoni, ambako alikuta chui wadogo kumi, na mara moja akamla mmoja.
Baada ya muda, chui akarudi kutoka kuwinda na kumwambia, “Mbweha, walete wadogo wangu nje kwa chakula chao cha jioni.”
Mbweha akawaleta nje mmoja mmoja hadi alipokuwa amewaleta tisa, naye akamchukua wa mwisho na kumleta nje tena, hivyo wote kumi wakaonekana kuwepo, na chui akaridhika kabisa.
Siku iliyofuata akaenda tena kuwinda, na mbweha akamla chui mdogo mwingine, kwa hiyo sasa walikuwa wanane tu. Jioni, aliporudi, chui akasema, “Mbweha, walete wadogo wangu nje!”
Na mbweha akamleta nje kwanza mmoja kisha mwingine, na wa mwisho akamleta nje mara tatu, hivyo wote kumi wakaonekana kuwepo.
Siku iliyofuata jambo lilelile likatokea, na iliyofuata na iliyofuata na iliyofuata, hadi mwishowe hakubaki hata mmoja, na sehemu iliyobaki ya siku mbweha akajishughulisha kuchimba shimo kubwa nyuma ya pango.
Usiku ule, chui aliporudi kutoka kuwinda, akamwambia kama kawaida, “Mbweha, walete wadogo wangu nje.”
Lakini mbweha akajibu, “Niwalete wadogo wako nje, kweli! Mbona, unajua vizuri kama mimi kwamba umewala wote.”
Bila shaka chui hakuwa na wazo hata kidogo mbweha alimaanisha nini kwa hili, na kwa hiyo akarudia, “Mbweha, walete watoto wangu nje.” Asipopata jibu, akaingia pangoni lakini hakumkuta mbweha, kwa kuwa alikuwa ametambaa kupitia shimo alilochimba na kutoroka. Na, kibaya zaidi, hakuwakuta wadogo pia.
Basi chui hakukusudia kumwacha mbweha aponyoke hivyo, naye akaondoka kwa kunyata kumkamata. Hata hivyo, mbweha alikuwa ametangulia vizuri, naye akafika mahali ambapo kundi la nyuki liliweka asali yao katika ufa wa jabali. Kisha akasimama kimya na kusubiri hadi chui alipomfikia, “Mbweha, wadogo wangu wako wapi?” akauliza,
Na mbweha akajibu, “Wako kule juu. Ndipo ninapofundishia shule.”
Chui akatazama huku na huko kisha akauliza, “Lakini wapi? Sioni hata dalili yao.”
“Njoo kidogo upande huu,” akasema mbweha, “nawe utasikia jinsi wanavyoimba vizuri.”
Kwa hiyo chui akasogea karibu na ufa wa jabali.
“Huwasikii?” akasema mbweha. “Wamo humo wakiimba.” Kisha mbweha akaponyoka huku chui akisikiliza wimbo wa watoto.
Alikuwa bado amesimama mahali palepale nyani alipopita. “Unafanya nini pale, chui?” akauliza nyani.
“Ninasikiliza watoto wangu wakiimba. Ni hapa mbweha anapofundishia shule yake.”
Kisha nyani akashika fimbo na kuichomeka katika ufa wa jabali. “Basi,” akasema kwa mshangao, “ningependa kuwaona watoto wako!”
Nyuki wakaruka nje kwa kundi kubwa mno na kumvamia chui kwa ghadhabu, wakimshambulia pande zote, huku nyani akipanda upesi juu mbali na hatari, na alipotua juu ya tawi la mti, akalia, “Nakutakia furaha na watoto wako!” Wakati huo, sauti ya mbweha ikasikika kwa mbali ikisema, “Mwumeni vizuri! Msimwache aende!”
Chui akakimbia kana kwamba amerukwa na akili na kujitupa ndani ya ziwa lililokuwa karibu, lakini kila mara alipoinua kichwa chake, nyuki walimuuma upya, kwa hiyo mwishowe mnyama yule maskini akazama kabisa.